سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ

بیت ۱سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ / که تا چو بلبلِ بیدل کُنَم عِلاجِ دِماغ

سحر به بوی گلستان دمی به باغ رفتم تا مانند بلبل بیدل دماغ را درمان کنم.

بیت ۳چُنان به حُسن و جوانیِ خویشتن مغرور / که داشت از دلِ بلبل هزار گونه فَراغ

گل چنان به زیبایی و جوانی خود مغرور بود که از دل بلبل هزار گونه فراغت داشت.

بیت ۵زبان کشیده چو تیغی به سرزنش سوسن / دهان گُشاده شقایق چو مردمِ ایغاغ

سوسن مانند تیغی زبان به سرزنش کشیده و شقایق مانند سخن‌چینان دهان گشوده بود.

بیت ۷نشاط و عیش و جوانی چو گُل غنیمت دان / که حافظا نَبُوَد بر رسول غیر بَلاغ

حافظ، شادی و عیش و جوانی را مانند گل غنیمت بدان، که بر پیام‌آور جز رساندن پیام نیست.