زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم

بیت ۱زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم / ناز بُنیاد مَکُن تا نَکَنی بُنیادَم

زلف را بر باد مده تا مرا بر باد ندهی؛ ناز را بنیاد مکن تا بنیادم را نکنی.

بیت ۴یارِ بیگانه مَشو تا نَبَری از خویشم / غَمِ اَغیار مَخور تا نَکُنی ناشادَم

با یار بیگانه مشو تا مرا از خود بی‌خود نکنی؛ غم بیگانگان را مخور تا مرا ناشاد نکنی.

بیت ۶شَمعِ هَر جَمع مَشو وَر نَه بِسوزی ما را / یادِ هَر قوم مَکُن تا نَرَوی اَز یادَم

شمع هر جمعی مشو، وگرنه ما را می‌سوزانی؛ یاد هر قومی مکن تا از یاد من نروی.

بیت ۷شُهرهٔ شَهر مَشو تا نَنَهَم سَر دَر کوه / شورِ شیرین مَنَما تا نَکُنی فَرهادَم

شهره شهر مشو تا سر به کوه ننهم؛ شور شیرین را نشان مده تا مرا فرهاد نکنی.

بیت ۹حافظ از جورِ تو حاشا که بِگَرداند روی / مَن اَز آن روز که دَر بَندِ توام آزادَم

حاشا که حافظ از جور تو روی بگرداند؛ من از آن روز که در بند توام، آزادم.