فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادَم

بیت ۱فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادَم / بندهٔ عشقم و از هر دو جهان آزادم

آشکارا می‌گویم و از گفته خود دلشادم: بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم.

بیت ۲طایرِ گلشنِ قُدسم چه دَهَم شَرحِ فِراق؟ / که در این دامگَهِ حادثه چون اُفتادم

من پرنده گلشن قدسم؛ چه شرحی از فراق بدهم که چگونه در این دامگاه حادثه افتادم.

بیت ۳من مَلَک بودم و فردوسِ بَرین جایَم بود / آدَم آوَرد دَر این دِیرِ خَراب‌آبادَم

من فرشته بودم و بهشت برین جایم بود؛ آدم مرا به این دیر خراب‌آباد آورد.

بیت ۵نیست بر لوحِ دِلَم جُز اَلفِ قامَتِ دوست / چه کُنَم حَرفِ دِگَر یاد نداد اُستادم

بر لوح دلم جز الف قامت دوست نیست؛ چه کنم، استادم حرف دیگری یادم نداد.

بیت ۶کوکَبِ بَختِ مَرا هیچ مُنَجِّم نَشِناخت / یا رَب از مادرِ گیتی به چه طالع زادم؟

هیچ منجمی ستاره بختم را نشناخت؛ خدایا از مادر گیتی به چه طالعی زاده شدم؟