نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم

بیت ۱نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم / به مویه‌هایِ غریبانه، قِصه پردازم

وقتی در نماز شام غریبان گریه آغاز می‌کنم، با مویه‌های غریبانه قصه می‌پردازم.

بیت ۲به یادِ یار و دیار آنچنان بِگِریَم زار / که از جهان رَه و رسمِ سفر براندازم

به یاد یار و دیار چنان زار می‌گریم که راه و رسم سفر را از جهان براندازم.

بیت ۳من از دیارِ حبیبم نه از بِلاد غریب / مُهَیمنا به رفیقانِ خود رسان بازم

من از دیار حبیبم، نه از سرزمین غریب؛ ای نگهبان، مرا به یارانم بازرسان.

بیت ۷هوایِ منزل یار، آب زندگانیِ ماست / صبا بیار نسیمی ز خاکِ شیرازم

هوای منزل یار آب زندگانی ماست؛ ای صبا، نسیمی از خاک شیرازم بیاور.

بیت ۸سِرشکم آمد و عیبم بگفت روی به روی / شکایت از که کنم؟ خانگی‌ست غَمّازَم

اشکم آمد و عیبم را رو‌به‌رو گفت؛ از که شکایت کنم؟ سخن‌چینم خانگی است.