دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم

بیت ۱دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم / گفت کو زنجیر؟ تا تدبیرِ این مجنون کُنَم

دیشب گفتم سودای رخش را از سر بیرون کنم؛ گفت زنجیر کجاست تا چاره این مجنون را بکنم؟

بیت ۲قامتش را سرو گفتم، سر کشید از من به خشم / دوستان از راست می‌رَنجَد نِگارم، چون کنم؟

قامتش را سرو گفتم، با خشم از من سر کشید؛ دوستان، نگارم از راست می‌رنجد، چه کنم؟

بیت ۳نکته ناسنجیده گفتم دلبرا معذور دار / عشوه‌ای فرمای تا من طبع را موزون کنم

دلبرا، نکته‌ای ناسنجیده گفتم، معذورم دار؛ نازی بفرما تا طبعم را موزون کنم.

بیت ۶من که رَه بُردم به گنجِ حُسنِ بی‌پایان دوست / صد گدایِ همچو خود را بعد از این قارون کنم

من که به گنج زیبایی بی‌پایان دوست راه بردم، از این پس صد گدای مانند خود را قارون می‌کنم.