به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم

بیت ۱به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم / بهارِ توبه‌شکن می‌رسد چه چاره کُنم؟

سحر به قصد توبه گفتم استخاره کنم؛ بهار توبه‌شکن می‌رسد، چه چاره کنم؟

بیت ۲سخن درست بگویم نمی‌توانم دید / که مِی خورند حریفان و من نِظاره کنم

سخن راست بگویم، نمی‌توانم ببینم که همنشینان می بنوشند و من تماشا کنم.

بیت ۶گدایِ میکده‌ام، لیک وقتِ مستی بین / که ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنم

گدای میکده‌ام، اما وقت مستی ببین که بر فلک ناز و بر ستاره فرمان می‌کنم.

بیت ۷مرا که نیست رَه و رسمِ لقمه‌پرهیزی / چرا ملامتِ رندِ شراب‌خواره کنم

من که رسم پرهیز از لقمه (حرام) را ندارم، چرا رند شرابخوار را ملامت کنم؟

بیت ۹ز باده خوردن پنهان مَلول شد حافظ / به بانگِ بَربَط و نِی، رازَش آشکاره کنم

حافظ از باده‌نوشی پنهانی ملول شد؛ با بانگ بربط و نی رازش را آشکار می‌کنم.