دیده دریا کُنم و صبر به صحرا فِکنم

بیت ۱دیده دریا کُنم و صبر به صحرا فِکنم / وَاندر این کار، دلِ خویش به دریا فِکنم

چشم را دریا می‌کنم و صبر را به صحرا می‌افکنم، و در این کار دل را به دریا می‌زنم.

بیت ۲از دلِ تنگِ گنه‌کار برآرم آهی / کآتش اندر گنهِ آدم و حوا فکنم

از دل تنگ گنهکار آهی برمی‌آورم که آتش در گناه آدم و حوا بیفکنم.

بیت ۳مایهٔ خوش‌دلی آن جاست که دل‌دار آن جاست / می‌کنم جهد که خود را مگر آن جا فکنم

مایه خوشدلی آن‌جاست که دلدار آن‌جاست؛ می‌کوشم تا شاید خود را آن‌جا بیفکنم.

بیت ۶جرعهٔ جام بر این تختِ روان افشانم / غُلغُلِ چنگ در این گنبدِ مینا فکنم

جرعه جام را بر این تخت روان (آسمان) می‌افشانم و غلغل چنگ را در این گنبد مینا می‌افکنم.

بیت ۷حافظا! تکیه بر ایّام چو سهو است و خطا / من چرا عِشرتِ امروز به فردا فکنم؟

حافظ، چون تکیه بر روزگار سهو و خطاست، من چرا شادی امروز را به فردا بیفکنم؟