فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان

بیت ۱فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان / لَب بُگُشا که می‌دَهَد لَعلِ لَبَت به مُرده جان

وقتی به بالین خسته‌ای آمدی، فاتحه‌ای بخوان؛ لب بگشا که لعل لبت به مرده جان می‌دهد.

بیت ۲آن که به پُرسش آمَد و فاتحه خواند و می‌رَوَد / گو نَفَسی که روح را می‌کُنَم از پِیَش رَوان

به آن‌که به عیادت آمد و فاتحه خواند و می‌رود، بگو نفسی درنگ کند که روحم را از پی‌اش روان می‌کنم.

بیت ۴گرچه تَبْ اُستُخوانِ مَن کرد زِ مِهرْ گرم و رَفت / همچو تَبَم نمی‌رَوَد آتشِ مِهر از اُستُخوان

هرچند تب استخوانم را با گرمای مهر گرم کرد و رفت، آتش مهر مانند تب از استخوانم نمی‌رود.

بیت ۷آن که مُدام شیشه‌ام از پِی عیش داده اَست / شیشه‌ام از چه می‌بَرَد پیشِ طَبیبْ هَر زَمان؟

آن‌که همیشه شیشه‌ام (جام) را برای عیش داده، چرا هر زمان شیشه‌ام (ادرار) را نزد طبیب می‌برد؟

بیت ۸حافظ از آبِ زندگی شعرِ تو داد شَربَتَم / تَرکِ طَبیب کُن بیا نُسخهٔ شَربَتَم بِخوان

حافظ، شعرت از آب زندگی به من شربت داد؛ طبیب را رها کن، بیا و نسخه شربتم را بخوان.