گفتا برون شدی به تماشای ماهِ نو

بیت ۱گفتا برون شدی به تماشای ماهِ نو / از ماهِ ابروانِ مَنت شرم باد رو

گفت برای تماشای ماه نو بیرون رفتی؟ از ماه ابروان من شرم کن، برو.

بیت ۲عمری‌ست تا دلت ز اسیرانِ زلفِ ماست / غافل ز حفظِ جانبِ یارانِ خود مشو

عمری است که دلت از اسیران زلف ماست؛ از نگه‌داشت جانب یارانت غافل مشو.

بیت ۳مَفروش عطرِ عقل به هِندوی زلفِ ما / کان‌جا هزار نافهٔ مُشکین به نیم‌جو

عطر عقل را به هندوی زلف ما مفروش، که آن‌جا هزار نافه مشکین به نیم جو است.

بیت ۴تخمِ وفا و مهر در این کهنه کشته‌زار / آن‌گه عیان شود که بود موسمِ درو

بذر وفا و مهر در این کشتزار کهن آن‌گاه آشکار می‌شود که فصل درو برسد.

بیت ۶شکلِ هلالِ هر سرِ مه می‌دهد نشان / از افسرِ سیامک و ترکِ کلاهِ زو

شکل هلال هر اول ماه از تاج سیامک و ترک کلاه زو نشان می‌دهد.