مزرعِ سبزِ فلک دیدم و داسِ مه نو

بیت ۱مزرعِ سبزِ فلک دیدم و داسِ مه نو / یادم از کِشتهٔ خویش آمد و هنگامِ درو

کشتزار سبز آسمان و داس ماه نو را دیدم؛ به یاد کشته خود و هنگام درو افتادم.

بیت ۲گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید / گفت با این همه از سابقه نومید مشو

گفتم ای بخت، خوابیدی و خورشید دمید؛ گفت با این همه از لطف پیشین ناامید مشو.

بیت ۳گر رَوی پاک و مجرد چو مسیحا به فلک / از چراغِ تو به خورشید رسد صد پرتو

اگر مانند مسیح پاک و مجرد به آسمان بروی، از چراغ تو صد پرتو به خورشید می‌رسد.

بیت ۴تکیه بر اخترِ شب‌دزد مکن کاین عیار / تاجِ کاووس ببرد و کمرِ کیخسرو

به ستاره شب‌دزد تکیه مکن، که این عیار تاج کاووس و کمربند کیخسرو را برد.

بیت ۸آتشِ زهد و ریا خرمنِ دین خواهد سوخت / حافظ این خرقهٔ پشمینه بینداز و برو

آتش زهد و ریا خرمن دین را خواهد سوخت؛ حافظ، این خرقه پشمینه را بینداز و برو.