سحرگاهان، که مخمورِ شبانه

بیت ۱سحرگاهان، که مخمورِ شبانه / گرفتم باده با چنگ و چَغانه

سحرگاهان که خمار شبانه بودم، با چنگ و چغانه باده گرفتم.

بیت ۲نهادم عقل را ره ‌توشه از مِی، / زِ شهرِ هستی‌اش کردم روانه

برای عقل از می توشه راه نهادم و او را از شهر هستی روانه کردم.

بیت ۶برو، این دام بر مرغی دگر نِه / که عَنقا را بلند است آشیانه!

برو این دام را برای پرنده دیگری بگذار، که آشیانه عنقا بلند است.

بیت ۸ندیم و مطرب و ساقی، همه اوست؛ / خیالِ آب و گل در رَه، بهانه

همنشین و مطرب و ساقی همه اوست؛ خیال آب و گل در راه بهانه است.

بیت ۱۰وجودِ ما معمایی‌ست، حافظ؛ / که تحقیقش، فُسون است و فِسانه

حافظ، وجود ما معمایی است که تحقیق درباره‌اش افسون و افسانه است.