چراغ روی تو را شمع گشت پروانه

بیت ۱چراغ روی تو را شمع گشت پروانه / مرا ز حال تو با حال خویش پروا، نه

شمع پروانه چراغ روی تو شد؛ مرا از حال تو پروای حال خودم نیست.

بیت ۲خِرد که قید مجانین عشق می‌فرمود / به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه

خردی که به بند کشیدن دیوانگان عشق فرمان می‌داد، با بوی زلف تو دیوانه شد.

بیت ۳به بوی زلف تو گر جان به باد رفت‌، چه شد؟ / هزار جان گرامی فدای جانانه

اگر جان به بوی زلفت بر باد رفت چه شد؟ هزار جان گرامی فدای جانانه.

بیت ۴من‌ِ رمیده ز غیرت ز پا فتادم دوش / نگار خویش چو دیدم به دست بیگانه

دیشب من رمیده از غیرت از پا افتادم، وقتی نگار خود را در دست بیگانه دیدم.

بیت ۸مرا به دور لب دوست هست پیمانی / که بر زبان نبرم جز حدیث پیمانه

در دوران لب دوست پیمانی دارم که بر زبان جز حدیث پیمانه نیاورم.