صوفی از پرتو مِی رازِ نهانی دانست

بیت ۲قدر مجموعهٔ گل، مرغِ سَحَر داند و بس / که نه هر کو ورقی خواند، معانی دانست

قدر مجموعه گل را فقط مرغ سحر می‌داند؛ نه هر که ورقی خواند، معانی را دانست.

بیت ۳عرضه کردم دو جهان بر دلِ کاراُفتاده / به جز از عشقِ تو باقی همه فانی دانست

دو جهان را بر دل گرفتار عرضه کردم؛ جز عشق تو همه را فانی دانست.

بیت ۶سنگ و گِل را کُنَد از یُمنِ نظر لعل و عقیق / هر که قَدرِ نفسِ بادِ یمانی دانست

هر که قدر نفس باد یمانی را بداند، با برکت نگاهش سنگ و گل را لعل و عقیق می‌کند؛ اشاره به اویس قرنی که پیامبر بوی ایمانش را از یمن شنید.

بیت ۷ای که از دفترِ عقل، آیت عشق آموزی / ترسم این نکته به تَحقیق ندانی دانست

ای که آیه عشق را از دفتر عقل می‌آموزی، می‌ترسم این نکته را هرگز به‌درستی درنیابی.