اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی

بیت ۱اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی / هر جا که رَوی، زود، پَشیمان به دَرآیی

ای دل، اگر از آن چاه زنخدان بیرون آیی، هر جا بروی زود پشیمان بازمی‌گردی.

بیت ۲هُش دار که گَر وَسْوَسِهٔ عَقْل کُنی گوش / آدَم‌صِفَت از روضِهٔ رِضْوان به دَرآیی

هوشیار باش که اگر به وسوسه عقل گوش کنی، مانند آدم از باغ بهشت بیرون می‌افتی.

بیت ۴جان می‌دَهم از حَسْرَتِ دیدارِ تو، چون صُبْح / باشَد که چو خورشید درخشان به دَرآیی

مانند صبح از حسرت دیدارت جان می‌دهم، شاید مانند خورشید درخشان بیرون آیی.

بیت ۶در تیره‌شَبِ هِجْرِ تو، جانَم به لَب آمَد / وَقْت است که همچون مَهِ تابان به دَرآیی

در شب تاریک هجرت جانم به لب رسید؛ وقت است که مانند ماه تابان بیرون آیی.

بیت ۸حافِظ! مَکُن اَنْدیشِه که آن یوسُفِ مَه‌رو / بازآیَد و از کُلْبِهٔ اَحْزان به دَرآیی!

حافظ، نگران مباش، که آن یوسف ماه‌رو بازمی‌آید و تو از کلبه احزان بیرون می‌آیی.