منم که گوشهٔ میخانه، خانقاهِ من است

بیت ۳ز پادشاه و گِدا، فارِغم بِحَمْدِالله / گِدایِ خاکِ دَرِ دوست، پادشاهِ من است

خدا را شکر که از شاه و گدا بی‌نیازم؛ گدای خاک در دوست، پادشاه من است.

بیت ۴غَرَض زِ مَسْجِد و مِیخانه‌ام، وِصالِ شماست / جُز این خیال ندارم، خُدا، گُواهِ من است

مقصودم از مسجد و میخانه وصال شماست؛ جز این فکری ندارم و خدا گواه من است.

بیت ۵مَگَر به تیغِ اَجَل، خیمه بَرکَنَم ور نی / رَمیدن از دَرِ دولت، نه رَسْم و راهِ من است

مگر با تیغ مرگ خیمه از این درگاه برکنم، وگرنه گریختن از در دولت رسم من نیست.

بیت ۷گُناه اگرچه نبود اختیارِ ما، «حافظ»! / تو در طریقِ اَدَب باش، گو گُناهِ من است

حافظ، اگرچه گناه در اختیار ما نبود، تو در راه ادب باش و بگو گناه از من است.