دارم امید عاطفتی از جناب دوست

بیت ۱دارم امید عاطفتی از جناب دوست / کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست

از درگاه دوست امید مهربانی دارم؛ خطایی کرده‌ام و امیدم به بخشش اوست.

بیت ۲دانم که بُگذرد ز سرِ جرمِ من که او / گر چه پریوش است ولیکن فرشته‌خوست

می‌دانم از گناهم می‌گذرد، چون گرچه پری‌روست، فرشته‌خوست.

بیت ۴هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان / موی است آن میان و ندانم که آن چه موست

آن دهان هیچ است و نشانی از آن نمی‌بینم؛ آن کمر مویی است و نمی‌دانم چه مویی. وصف دهان کوچک و کمر باریک.

بیت ۸حافظ بد است حالِ پریشانِ تو، ولی / بر بویِ زلفِ یار پریشانیَت نکوست

حافظ، حال پریشانت بد است، اما چون به بوی زلف یار است، پریشانی‌ات نیکوست.