گر ز دستِ زلفِ مُشکینت خطایی رفت رفت

بیت ۱گر ز دستِ زلفِ مُشکینت خطایی رفت رفت / ور ز هندویِ شما بر ما جفایی رفت رفت

اگر از دست زلف مشکینت خطایی رفت، رفت؛ و اگر از هندوی شما (خال) جفایی بر ما رفت، گذشت.

بیت ۳در طریقت رنجشِ خاطر نباشد می بیار / هر کدورت را که بینی چون صفایی رفت رفت

در طریقت رنجش خاطر جایی ندارد؛ می بیاور، هر کدورتی که می‌بینی چون صفا آمد، رفت.

بیت ۴عشقبازی را تحمل باید ای دل، پای دار / گر ملالی بود بود و گر خطایی رفت رفت

ای دل، عشق‌ورزی تحمل می‌خواهد؛ پایدار باش. اگر ملالی بود، بود و اگر خطایی رفت، گذشت.

بیت ۶از سخن چینان ملالت‌ها پدید آمد ولی / گر میانِ همنشینان ناسزایی رفت رفت

سخن‌چینان ملالت‌هایی پدید آوردند، اما اگر میان همنشینان ناسزایی رفت، گذشت.