صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد

بیت ۱صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد / ور نه اندیشهٔ این کار فراموشش باد

اگر صوفی به اندازه باده بنوشد نوشش باد، وگرنه بهتر است اندیشه این کار را فراموش کند.

بیت ۳پیرِ ما گفت خطا بر قلم صُنع نرفت / آفرین بر نظرِ پاکِ خطاپوشَش باد

پیر ما گفت بر قلم آفرینش خطایی نرفته است؛ آفرین بر نظر پاک او که خطاها را می‌پوشاند.

بیت ۴شاهِ تُرکان، سخنِ مدعیان می‌شِنَوَد / شرمی از مَظلَمِهٔ خونِ سیاوشش باد

شاه ترکان سخن مدعیان را می‌شنود؛ کاش از گناه خون سیاوش شرم کند. اشاره به افراسیاب که سیاوش را کشت.

بیت ۵گر چه از کِبر، سخن با منِ درویش نگفت / جان فدایِ شِکَرین‌پستهٔ خاموشش باد

گرچه از غرور با من درویش سخن نگفت، جانم فدای لب شیرین و خاموشش باد.