درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد

بیت ۱درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد / نهالِ دشمنی بَرکَن که رنج بی‌شمار آرد

درخت دوستی بکار که کام دل را به بار می‌آورد؛ نهال دشمنی را از ریشه بکن که رنج بی‌شمار می‌آورد.

بیت ۳شبِ صحبت غنیمت دان که بعد از روزگارِ ما / بسی گردش کُنَد گردون، بسی لیل و نهار آرد

شب همنشینی را غنیمت بدان، که پس از روزگار ما آسمان بسیار می‌گردد و شب و روز بسیار می‌آورد.

بیت ۵بهارِ عمر خواه ای دل! و گر نه این چمن هر سال / چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هِزار آرد

ای دل، بهار عمر را بخواه؛ وگرنه این چمن هر سال صد گل مانند نسرین و هزار بلبل می‌آورد.

بیت ۷در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه‌سر، حافظ / نشیند بر لبِ جویی و سروی در کنار آرد

حافظ در این باغ از خدا می‌خواهد که در پیری بر لب جویی بنشیند و سروی در کنارش باشد.