به آبِ روشنِ می، عارفی طهارت کرد

بیت ۱به آبِ روشنِ می، عارفی طهارت کرد / عَلَی الصَّباح، که میخانه را زیارت کرد

عارفی صبحگاهان که به زیارت میخانه رفت، با آب روشن می طهارت کرد.

بیت ۳خوشا نماز و نیازِ کسی که از سرِ درد / به آبِ دیده و خونِ جگر طهارت کرد

خوشا نماز و نیاز کسی که از سر درد، با اشک چشم و خون جگر طهارت کرد.

بیت ۴امام خواجه، که بودش سرِ نمازِ دراز / به خونِ دخترِ رَز، خرقه را قِصارت کرد

امام شهر که نمازهای طولانی می‌خواند، خرقه‌اش را با خون دختر رز (شراب) شست؛ طعنه به ریاکاری.

بیت ۶اگر امامِ جماعت طلب کند امروز / خبر دهید که حافظ به می طهارت کرد

اگر امام جماعت امروز سراغ ما را گرفت، خبر دهید که حافظ با می طهارت کرد.