به حسن و خُلق و وفا کس به یارِ ما نرسد

بیت ۱به حسن و خُلق و وفا کس به یارِ ما نرسد / تو را در این سخن، انکارِ کارِ ما نرسد

در زیبایی و اخلاق و وفا کسی به یار ما نمی‌رسد؛ تو را نمی‌رسد که این سخن را انکار کنی.

بیت ۴هزار نقش برآید ز کِلکِ صُنع و یکی / به دلپذیری نقشِ نگارِ ما نرسد

هزار نقش از قلم آفرینش برمی‌آید و هیچ‌کدام به دلپذیری نقش نگار ما نمی‌رسد.

بیت ۶دریغ قافله عمر کآنچنان رفتند / که گَردشان به هوایِ دیارِ ما نرسد

دریغ از کاروان عمر (یاران) که چنان رفتند که گردشان هم به دیار ما نمی‌رسد.

بیت ۷دلا ز رنجِ حسودان مرنج و واثق باش / که بد به خاطرِ امیدوارِ ما نرسد

ای دل، از رنج حسودان مرنج و مطمئن باش که بدی به دل امیدوار ما نمی‌رسد.

بیت ۸چنان بِزی که اگر خاکِ ره شوی کس را / غبارِ خاطری از رهگذارِ ما نرسد

چنان زندگی کن که اگر خاک راه شوی، از رهگذر ما غبار رنجشی به دل کسی نرسد.