هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشد

بیت ۱هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشد / پای از این دایره بیرون نَنِهَد تا باشد

هر کس با خط سبز تو سودایی در سر داشته باشد، تا زنده است پا از این دایره بیرون نمی‌گذارد.

بیت ۲من چو از خاکِ لحد لاله‌صفت برخیزم / داغِ سودای توام سِرِّ سُویدا باشد

وقتی مانند لاله از خاک گور برخیزم، داغ سودای تو راز دلم خواهد بود.

بیت ۴از بُنِ هر مژه‌ام آب روان است بیا / اگرت میلِ لبِ جوی و تماشا باشد

از بن هر مژه‌ام آب روان است؛ بیا اگر میل لب جوی و تماشا داری.

بیت ۵چون گل و مِی دمی از پرده برون آی و درآ / که دگرباره ملاقات نه پیدا باشد

مانند گل و می دمی از پرده بیرون بیا، که ملاقات دوباره معلوم نیست.

بیت ۷چشمت از ناز به حافظ نکند میل آری / سرگرانی صفتِ نرگسِ رعنا باشد

چشمت از ناز به حافظ اعتنا نمی‌کند؛ آری، بی‌اعتنایی صفت نرگس زیباست.