خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد

بیت ۱خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد / نه من بسوزم و او شمعِ انجمن باشد

خلوت خوش است اگر یار با من باشد؛ نه این‌که من بسوزم و او شمع جمع دیگران باشد.

بیت ۲من آن نگینِ سلیمان به هیچ نَسْتانَم / که گاه گاه بر او دستِ اهرمن باشد

آن نگین سلیمان را به هیچ نمی‌خواهم که گاه‌گاه دست اهریمن بر آن باشد.

بیت ۴هُمای گو مَفِکَن سایهٔ شرف هرگز / در آن دیار که طوطی کم از زَغَن باشد

به هما بگو هرگز سایه شرف بر دیاری نیفکند که در آن طوطی کمتر از زغن باشد.

بیت ۵بیانِ شوق چه حاجت؟ که سوز آتش دل / توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

بیان شوق چه لازم است؟ سوز آتش دل را می‌توان از سوز سخن شناخت.

بیت ۶هوایِ کویِ تو از سر نمی‌رود آری / غریب را دلِ سرگشته با وطن باشد

هوای کوی تو از سرم نمی‌رود؛ آری، دل سرگشته غریب همیشه با وطن است.