دوش از جنابِ آصف، پیکِ بشارت آمد

بیت ۱دوش از جنابِ آصف، پیکِ بشارت آمد / کز حضرتِ سلیمان، عشرت اشارت آمد

دیشب از درگاه آصف پیک مژده آمد که از حضرت سلیمان فرمان شادی رسید.

بیت ۲خاکِ وجود ما را، از آبِ دیده گِل کن / ویران‌سرایِ دل را، گاهِ عمارت آمد

خاک وجود ما را با آب دیده گل کن؛ وقت آبادانی ویرانه دل رسید.

بیت ۳این شرحِ بی‌نهایت، کز زلفِ یار گفتند / حرفی‌ست از هزاران، کاَندر عبارت آمد

این شرح بی‌پایان که از زلف یار گفتند، حرفی از هزاران است که به عبارت درآمد.

بیت ۶بر تختِ جم که تاجش، معراجِ آسمان است / همّت نگر که موری، با آن حقارت آمد

بر تخت جم که تاجش تا معراج آسمان است، همت را ببین که موری با آن حقارت آمد.

بیت ۹دریاست مجلسِ او، دَریاب وقت و دُر یاب / هان ای زیان‌رسیده وقتِ تجارت آمد

مجلس او دریاست؛ فرصت را دریاب و مروارید بجوی. هان ای زیان‌دیده، وقت تجارت رسید.