دوش وقتِ سَحَر، از غُصّه نجاتم دادند

بیت ۱دوش وقتِ سَحَر، از غُصّه نجاتم دادند / واندر آن ظلمتِ شب، آبِ حیاتم دادند

دیشب هنگام سحر از غصه نجاتم دادند و در آن تاریکی شب آب حیاتم دادند.

بیت ۲بی‌خود از شَعْشَعِهٔ پرتوِ ذاتم کردند / باده از جامِ تَجَلّیِّ صفاتم دادند

با درخشش پرتو ذات از خود بی‌خودم کردند و از جام تجلی صفات باده‌ام دادند.

بیت ۳چه مبارک‌سَحَری بود و چه فرخنده‌شبی / آن شبِ قدر که این تازه‌براتم دادند

چه سحر مبارک و شب خجسته‌ای بود؛ آن شب قدر که این برات تازه را به من دادند.

بیت ۶هاتف آن روز به من مژدهٔ این دولت داد / که بِدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

هاتف آن روز مژده این دولت را به من داد که در برابر جور و جفا صبر و پایداری‌ام دادند.

بیت ۷این همه شهد و شِکر کز سخنم می‌ریزد / اَجرِ صبری‌ست کز آن شاخِ نباتم دادند

این همه شهد و شکر که از سخنم می‌ریزد، پاداش صبری است که از آن شاخ نبات به من دادند.