نَقْدها را بُوَد آیا که عَیاری گیرَنْد؟

بیت ۱نَقْدها را بُوَد آیا که عَیاری گیرَنْد؟ / تا همه صومِعِه‌داران، پِیِ کاری گیرَنْد

آیا می‌شود سکه‌ها را محک زد تا همه صومعه‌نشینان سراغ کار خود بروند؟

بیت ۲مَصْلِحَت‌دیدِ من، آن است که یاران، هَمِه، کار / بِگُذارَند و خَمِ طُرِّهٔ یاری گیرَنْد

صلاح می‌دانم که یاران همه کار را رها کنند و خم زلف یاری را بگیرند.

بیت ۴قُوَّتِ بازویِ پَرْهیز به خوبان مَفُروش! / کِه در این خِیْل، حِصاری به سَواری گیرَنْد

به زیبارویان به نیروی پرهیزت فخر مفروش، که در این سپاه با یک سوار قلعه‌ای را می‌گیرند.

بیت ۷«حافِظ»! اَبْنایِ زَمان را غَمِ مِسْکینان نیست / زین میان گَر بِتَوان بِهْ کِه کِناری گیرَنْد

حافظ، مردم زمانه غم بیچارگان را ندارند؛ اگر بتوان، بهتر است از آنان کناره گرفت.