گَر مِی‌فُروش، حاجَتِ رِنْدان رَوا کُنَد

بیت ۱گَر مِی‌فُروش، حاجَتِ رِنْدان رَوا کُنَد / ایزَد، گُنَه بِبَخْشَد و دَفْعِ وبا کُنَد

اگر می‌فروش حاجت رندان را برآورد، خدا گناه را می‌بخشد و وبا را دور می‌کند.

بیت ۲ساقی، به جامِ عَدْل بِدِه بادِه! تا گِدا / غِیْرَت نَیاوَرَد، کِه جَهان پُر‌بَلا کُنَد

ساقی، باده را با جام عدل بده تا گدا از رشک جهان را پر از بلا نکند.

بیت ۴گر رَنْج، پیشَت آیَد و گَر راحَت، ای حکیم! / نِسْبَت مَکُن بِه غِیْر! کِه این‌ها خُدا کُنَد

ای حکیم، رنج یا راحتی که پیش آید، آن را به دیگری نسبت مده؛ این‌ها کار خداست.

بیت ۵دَر کارخانِه‌ای که رَهِ عَقْل و فَضْل نیست / فَهْمِ ضعیف‌رای‌، فُضولی چِرا کُنَد؟

در کارخانه‌ای که راه عقل و فضل به آن نیست، فهم ضعیف چرا فضولی کند؟

بیت ۶مُطْرِب بِساز پَرْدِه! کِه کَس، بی‌اَجَل نَمُرْد / وان کاو نَه این تَرانِه سُرایَد، خَطا کُنَد

مطرب، پرده را ساز کن، که کسی بی‌اجل نمرد؛ و هر کس این ترانه را نخواند خطا کرده است.