دِلا! بِسوز! که سوزِ تو، کارها بِکُنَد

بیت ۱دِلا! بِسوز! که سوزِ تو، کارها بِکُنَد / نیازِ نیم‌شَبی، دَفْعِ صَد بَلا بِکُنَد

ای دل، بسوز، که سوز تو کارها می‌کند؛ نیاز نیمه‌شب صد بلا را دور می‌کند.

بیت ۲عِتابِ یارِ پَری‌چِهْرِه، عاشِقانِه بِکَش! / کِه یِک کِرِشْمِه، تَلافیِّ صَد جَفا بِکُنَد

سرزنش یار پری‌چهره را عاشقانه تحمل کن، که یک کرشمه‌اش تلافی صد جفا را می‌کند.

بیت ۴طَبیبِ عِشْق، مَسیحا‌دَم است و مُشْفِق، لیک / چو دَرد، دَر تو نَبینَد؛ کِه را دَوا بِکُنَد؟

طبیب عشق مسیح‌دم و مهربان است، اما وقتی دردی در تو نبیند، چه کسی را درمان کند؟

بیت ۵تو با خدایِ خود اَنداز کار! و دِل، خوش دار! / کِه رَحْم اَگَر نَکُنَد مُدَّعی‌، خُدا بِکُنَد

کارت را به خدای خود بسپار و دلت را خوش دار، که اگر مدعی رحم نکند، خدا رحم می‌کند.

بیت ۶زِ بَخْتِ خُفْتِه مَلولَم، بُوَد که بیداری / بِه وَقْتِ فاتِحِهٔ صُبْح، یک دُعا بِکُنَد؟

از بخت خفته دلتنگم؛ شاید بیداری هنگام دعای صبح دعایی بکند.