شرابِ بی‌غَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهند

بیت ۱شرابِ بی‌غَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهند / که زیرکانِ جهان از کمندشان نَرَهَند

شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام راه‌اند که زیرکان جهان از کمندشان نمی‌رهند.

بیت ۴مَبین حقیر، گدایانِ عشق را کاین قوم / شَهانِ بی کمر و خسروانِ بی کُلَهند

گدایان عشق را حقیر مبین، که این قوم شاهان بی‌کمربند و خسروان بی‌کلاه‌اند.

بیت ۵به هوش باش که هنگامِ بادِ اِستغنا / هزار خرمنِ طاعت به نیمْ جو ننهند

هوشیار باش که هنگام وزش باد استغنا (بی‌نیازی الهی)، هزار خرمن طاعت را به نیم جو نمی‌گیرند.

بیت ۷غلامِ همَّتِ دُردی کشانِ یک رنگم / نه آن گروه که اَزْرَق لباس و دل سیَهَند

بنده همت دردکشان یک‌رنگم، نه آن گروه که لباس کبود (صوفیانه) دارند و دل سیاه.

بیت ۸قدم مَنِه به خرابات جز به شرطِ ادب / که سالکانِ درش محرمانِ پادشهند

جز به شرط ادب به خرابات قدم مگذار، که رهروان درش محرمان پادشاه‌اند.