خستگان را چو طلب باشد و قُوَّت نَبُوَد

بیت ۱خستگان را چو طلب باشد و قُوَّت نَبُوَد / گر تو بیداد کنی شرطِ مُروَّت نَبُوَد

وقتی خستگان طلب دارند و توان ندارند، اگر تو بیداد کنی از جوانمردی نیست.

بیت ۳خیره آن دیده که آبش نَبَرَد گریهٔ عشق / تیره آن دل که در او شمعِ محبت نبود

خیره آن چشمی که گریه عشق آبش را نبرد؛ تیره آن دلی که شمع محبت در آن نباشد.

بیت ۴دولت از مرغِ همایون طلب و سایهٔ او / زان که با زاغ و زَغَن شَهپَرِ دولت نبود

دولت را از مرغ خجسته (هما) و سایه‌اش بخواه، زیرا زاغ و زغن شاهپر دولت ندارند.

بیت ۶چون طهارت نَبُوَد کعبه و بتخانه یکیست / نَبُوَد خیر در آن خانه که عصمت نبود

وقتی پاکی نباشد، کعبه و بتخانه یکی است؛ در خانه‌ای که عصمت نباشد خیری نیست.

بیت ۷حافظا علم و ادب ورز که در مجلسِ شاه / هر که را نیست ادب لایقِ صحبت نبود

حافظ، علم و ادب بورز، که در مجلس شاه هر کس ادب ندارد لایق همنشینی نیست.