در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَد

بیت ۱در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَد / تا ابد جامِ مرادش همدمِ جانی بُوَد

هر کس در ازل سزاوار فیض دولت شد، تا ابد جام مرادش همدم جان خواهد بود.

بیت ۴بی چراغِ جام در خلوت نمی‌یارم نشست / زان که کُنجِ اهلِ دل باید که نورانی بُوَد

بی چراغ جام در خلوت نمی‌توانم نشست، زیرا گوشه اهل دل باید نورانی باشد.

بیت ۶گرچه بی‌سامان نماید کارِ ما، سهلش مبین / کاندر این کشور گدایی، رَشکِ سلطانی بُوَد

هرچند کار ما بی‌سامان می‌نماید، آن را آسان مگیر، که در این کشور گدایی رشک سلطانی است.

بیت ۷نیک نامی خواهی ای دل با بَدان صحبت مدار / خودپسندی جانِ من بُرهانِ نادانی بُوَد

ای دل، اگر نیک‌نامی می‌خواهی با بدان همنشینی مکن؛ جان من، خودپسندی دلیل نادانی است.

بیت ۹دی عزیزی گفت حافظ می‌خورد پنهان شراب / ای عزیزِ من! نه عیب آن بِه که پنهانی بود؟

دیروز عزیزی گفت حافظ پنهان شراب می‌خورد؛ ای عزیز من، مگر نه این‌که عیب بهتر است پنهان باشد؟