چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد

بیت ۱چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد / ور آشتی طلبم با سرِ عِتاب رَوَد

وقتی دست بر سر زلفش می‌زنم برآشفته می‌شود و اگر آشتی بخواهم با سرزنش می‌رود.

بیت ۴طریقِ عشق پرآشوب و فتنه است ای دل / بیفتد آن که در این راه با شتاب رود

ای دل، راه عشق پرآشوب و فتنه است؛ کسی که در این راه با شتاب برود می‌افتد.

بیت ۵گدایی درِ جانان به سلطنت مفروش / کسی ز سایهٔ این در به آفتاب رود؟

گدایی در جانان را به سلطنت مفروش؛ کیست که از سایه این در به آفتاب برود؟

بیت ۶سوادِ نامهٔ مویِ سیاه چون طی شد / بَیاض کم نَشَوَد گر صد انتخاب رود

وقتی سیاهی نامه موی سیاه (جوانی) طی شد، سپیدی (پیری) کم نمی‌شود هرچند صد بار انتخاب کنی.

بیت ۸حجابِ راه تویی حافظ از میان برخیز / خوشا کسی که در این راه بی‌حجاب رود

حافظ، تو خود حجاب راهی، از میان برخیز؛ خوشا کسی که در این راه بی‌حجاب برود.