از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود

بیت ۱از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود / نرود کارش و آخِر به خجالت برود

هر کس از سر کوی تو با دلتنگی برود، کارش پیش نمی‌رود و سرانجام با شرمندگی می‌رود.

بیت ۲کاروانی که بُوَد بدرقه‌اش حفظِ خدا / به تَجَمُّل بنشیند، به جَلالت برود

کاروانی که بدرقه‌اش حفظ خداست، با شکوه می‌نشیند و با جلال می‌رود.

بیت ۴کامِ خود آخرِ عمر از مِی و معشوق بگیر / حیفِ اوقات که یک سر به بطالت برود

در پایان عمر کام خود را بگیر؛ حیف است که اوقات یکسره به بیهودگی بگذرد.

بیت ۶حکمِ مستوری و مستی همه بر خاتِمَت است / کس ندانست که آخِر به چه حالت برود

حکم پرهیزگاری و مستی همه به عاقبت است؛ کسی ندانست که سرانجام در چه حالی می‌رود.

بیت ۷حافظ از چشمهٔ حکمت به کف آور جامی / بو که از لوحِ دلت نقشِ جهالت برود

حافظ، از چشمه حکمت جامی به دست آور، شاید نقش نادانی از لوح دلت پاک شود.