چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآید

بیت ۱چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآید / ز باغِ عارِضِ ساقی هزار لاله برآید

وقتی می مانند آفتاب از مشرق پیاله برآید، از باغ چهره ساقی هزار لاله می‌روید.

بیت ۳حکایتِ شبِ هجران نه آن حکایتِ حالیست / که شَمِّه‌ای ز بَیانش به صد رساله برآید

حکایت شب هجران آن حکایتی نیست که بتوان اندکی از بیانش را در صد رساله گفت.

بیت ۴ز گِردِ خوانِ نگونِ فلک طمع نتوان داشت / که بی مَلالتِ صد غُصه، یک نَواله برآید

از گرد سفره واژگون فلک نمی‌توان طمع داشت که بی ملال صد غصه یک لقمه برآید.

بیت ۵به سعیِ خود نتوان بُرد پِی به گوهرِ مقصود / خیال باشد کاین کار بی حواله برآید

با کوشش خود نمی‌توان به گوهر مقصود رسید؛ خیال است که این کار بی عنایت الهی برآید.

بیت ۶گرت چو نوحِ نبی صبر هست در غمِ طوفان / بلا بگردد و کامِ هزارساله برآید

اگر مانند نوح نبی در غم طوفان صبر داشته باشی، بلا برمی‌گردد و کام هزارساله برمی‌آید.