نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید

بیت ۱نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید / فغان که بختِ من از خواب در نمی‌آید

نفس به لب رسید و کامی از تو برنمی‌آید؛ فریاد که بختم از خواب بیدار نمی‌شود.

بیت ۲صبا به چشمِ من انداخت خاکی از کویش / که آبِ زندگیم در نظر نمی‌آید

صبا خاکی از کوی او در چشمم انداخت که آب زندگی دیگر به چشمم نمی‌آید.

بیت ۶ز شَستِ صدق گشادم هزار تیرِ دعا / ولی چه سود یکی کارگر نمی‌آید

از کمان صداقت هزار تیر دعا رها کردم، اما چه سود که یکی کارگر نمی‌افتد.

بیت ۷بسم حکایتِ دل هست با نسیمِ سحر / ولی به بختِ من امشب سحر نمی‌آید

با نسیم سحر حکایت دل بسیار دارم، اما به بخت من امشب سحر نمی‌آید.

بیت ۸در این خیال به سر شد زمانِ عمر و هنوز / بلایِ زلفِ سیاهت به سر نمی‌آید

در این خیال زمان عمر به پایان رسید و هنوز بلای زلف سیاهت به سر نمی‌آید.