بیا و کَشتیِ ما در شَطِ شراب انداز

بیت ۱بیا و کَشتیِ ما در شَطِ شراب انداز / خروش و وِلوِله در جانِ شیخ و شاب انداز

بیا و کشتی ما را در رود شراب بینداز و در جان پیر و جوان غوغا برانگیز.

بیت ۲مرا به کَشتیِ باده درافکن ای ساقی! / که گفته‌اند «نِکویی کن و در آب انداز»

ساقی، مرا در کشتی باده بیفکن، که گفته‌اند نیکی کن و در آب انداز.

بیت ۳ز کویِ میکده برگشته‌ام ز راهِ خطا / مرا دگر ز کَرَم با رهِ صواب انداز

از کوی میکده به خطا برگشته‌ام؛ از کرم مرا دوباره به راه درست بینداز.

بیت ۶به نیم‌شب اگرت آفتاب می‌باید / ز رویِ دخترِ گُل‌چهرِ رز، نقاب انداز

اگر نیمه‌شب آفتاب می‌خواهی، نقاب را از روی دختر گل‌چهره رز (شراب) بردار.

بیت ۸ز جورِ چرخ چو حافظ به جان رسید دلت / به سویِ دیو مِحَن، ناوَکِ شهاب انداز

حافظ، وقتی از ستم فلک دلت به جان رسید، تیر شهاب را به سوی دیو رنج بینداز.