ای صبا گر بُگذری بر ساحلِ رودِ اَرَس

بیت ۱ای صبا گر بُگذری بر ساحلِ رودِ اَرَس / بوسه زن بر خاکِ آن وادی و مُشکین کُن نَفَس

ای صبا، اگر بر ساحل رود ارس گذشتی، بر خاک آن وادی بوسه بزن و نفست را مشکین کن.

بیت ۳مَحمِلِ جانان ببوس، آن‌گه به زاری عَرضه دار / کز فِراقت سوختم ای مهربان فریاد رس

کجاوه جانان را ببوس و آن‌گاه با زاری بگو: از فراقت سوختم، ای مهربان فریاد برس.

بیت ۴من که قولِ ناصحان را خواندَمی قولِ رَباب / گوش‌مالی دیدم از هجران که اینم پند بس

من که پند ناصحان را آواز رباب می‌پنداشتم، از هجران گوشمالی دیدم که همین پندم بس است.

بیت ۶عشق‌بازی کارِ بازی نیست ای دل! سر بِباز / زان که گویِ عشق نَتْوان زد به چوگانِ هوس

ای دل، عشق‌بازی کار بازی نیست، سر بباز؛ زیرا گوی عشق را با چوگان هوس نمی‌توان زد.

بیت ۸طوطیان در شِکَّرِستان کامرانی می‌کنند / و از تَحَسُّر دست بر سر می‌زند مسکین مگس

طوطیان در شکرستان کامرانی می‌کنند و مگس بیچاره از حسرت دست بر سر می‌زند.