گُلعِذاری ز گلستانِ جهان ما را بس

بیت ۱گُلعِذاری ز گلستانِ جهان ما را بس / زین چمن سایهٔ آن سروِ روان ما را بس

از گلستان جهان یک گل‌عذار ما را بس است؛ از این چمن سایه آن سرو روان ما را بس است.

بیت ۳قصرِ فردوس به پاداشِ عمل می‌بخشند / ما که رندیم و گدا، دیرِ مُغان ما را بس

قصر بهشت را به پاداش عمل می‌بخشند؛ ما که رند و گداییم، دیر مغان ما را بس است.

بیت ۴بنشین بر لبِ جوی و گذرِ عمر ببین / کاین اشارت ز جهانِ گذران، ما را بس

بر لب جوی بنشین و گذر عمر را ببین؛ این اشاره از جهان گذران ما را بس است.

بیت ۶یار با ماست، چه حاجت که زیادت طلبیم؟ / دولتِ صحبتِ آن مونسِ جان ما را بس

یار با ماست؛ چه نیازی که بیشتر بخواهیم؟ دولت همنشینی آن همدم جان ما را بس است.

بیت ۸حافظ از مَشْرَبِ قسمت گِلِه ناانصافیست / طبعِ چون آب و غزل‌هایِ روان ما را بس

حافظ، گله از سهم تقدیر ناانصافی است؛ طبع روان مانند آب و غزل‌های روان ما را بس است.