فکرِ بلبل همه آن است که گُل شد یارش

بیت ۱فکرِ بلبل همه آن است که گُل شد یارش / گُل در اندیشه که چُون عشوه کُنَد در کارش

همه فکر بلبل این است که گل یارش شد؛ و گل در اندیشه است که چگونه در کارش ناز کند.

بیت ۲دلربایی همه آن نیست که عاشق بِکُشَند / خواجه آن است که باشد غَمِ خدمتکارش

دلربایی همه آن نیست که عاشق را بکشند؛ خواجه آن است که غم خدمتکارش را بخورد.

بیت ۴بلبل از فیضِ گل آموخت سخن، ور نه نبود / این همه قول و غزل تعبیه در منقارش

بلبل از فیض گل سخن آموخت، وگرنه این همه قول و غزل در منقارش نهاده نبود.

بیت ۶آن سفرکرده که صد قافله دل همرهِ اوست / هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

آن سفرکرده که صد کاروان دل همراه اوست، خدایا هر کجا هست به سلامت نگهش دار.

بیت ۷صحبت عافیتت گرچه خوش افتاد ای دل / جانبِ عشق عزیز است، فرومگذارش

ای دل، هرچند همنشینی با عافیت خوش است، جانب عشق عزیز است، رهایش مکن.