کنارِ آب و پایِ بید و طبعِ شعر و یاری خوش

بیت ۱کنارِ آب و پایِ بید و طبعِ شعر و یاری خوش / معاشر دلبری شیرین و ساقی گُلعِذاری خوش

کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش؛ همنشین دلبری شیرین و ساقی گل‌عذاری خوش.

بیت ۲الا ای دولتی طالع، که قدرِ وقت می‌دانی / گوارا بادَت این عِشرت که داری روزگاری خوش

ای خوش‌طالعی که قدر وقت را می‌دانی، این شادی که روزگاری خوش داری گوارایت باد.

بیت ۴عروسِ طَبع را زیور ز فکرِ بِکر می‌بندم / بُوَد کز دستِ ایّامَم به دست اُفتَد نگاری خوش

عروس طبع را با فکر بکر زیور می‌بندم، شاید از دست روزگار نگاری خوش به دستم افتد.

بیت ۵شبِ صحبت غنیمت دان و دادِ خوشدلی بِسْتان / که مهتابی دل افروز است و طَرْفِ لاله زاری خوش

شب همنشینی را غنیمت بدان و داد خوشدلی را بستان، که مهتاب دل‌افروز است و کنار لاله‌زار خوش.

بیت ۷به غفلت عمر شُد حافظ، بیا با ما به میخانه / که شنگولانِ خوش باشت، بیاموزند کاری خوش

حافظ، عمر به غفلت گذشت؛ بیا با ما به میخانه تا سرخوشان خوش‌باش کاری خوش به تو بیاموزند.