اگر آن تُرکِ شیرازی به‌‌ دست‌ آرَد دلِ ما را

بیت ۱اگر آن تُرکِ شیرازی به‌‌ دست‌ آرَد دلِ ما را / به خال هِندویَش بَخشَم سَمَرقند و بُخارا را

«ترک» در شعر فارسی کنایه از زیباروی است و «خال هندو» یعنی خال سیاه. بخشیدن سمرقند و بخارا، دو شهر آباد آن روزگار، اغراقی عاشقانه است.

بیت ۲بده ساقی مِیِ باقی که در جَنَّت نخواهی یافت / کنارِ آبِ رُکناباد و گُل‌گَشتِ مُصَلّا را

ساقی، باقی شراب را بده که کنار آب رکن‌آباد و گردشگاه مصلا را در بهشت هم نخواهی یافت؛ ستایشی از شیراز.

بیت ۵مَن از آن حُسنِ روزاَفزون که یوسُف داشت دانستم / که عشق از پردهٔ عِصمت بُرون آرَد زُلِیخا را

از زیبایی روزافزون یوسف دانستم که عشق، زلیخا را از پرده پاکدامنی بیرون می‌کشد.

بیت ۸حَدیث از مُطرب و مِی گو و رازِ دَهر کمتر جو / که کس نَگشود و نَگشاید به حکمت این مُعمّا را

از نوازنده و شادی سخن بگو و راز روزگار را کمتر بجوی، که کسی این معما را با حکمت نگشوده و نخواهد گشود.

بیت ۹غزل گفتی و دُر سُفتی بیا و خوش بخوان حافظ / که بر نظمِ تو اَفشانَد فَلَک عِقد ثُریّا را

غزل گفتی و مروارید سفتی؛ آسمان بر شعر تو گردنبند پروین را نثار می‌کند.