به وقت گُل شدم از توبهٔ شراب خجِل

بیت ۱به وقت گُل شدم از توبهٔ شراب خجِل / که کَس مباد ز کِردارِ ناصَواب خجِل

در فصل گل از توبه شراب شرمنده شدم؛ کسی از کار نادرست شرمنده مباد.

بیت ۲صلاحِ ما همه دامِ رَه است و من زین بحث / نی‌ام ز شاهد و ساقی به هیچ باب خجِل

صلاح ما همه دام راه است و من در این بحث از شاهد و ساقی به هیچ روی شرمنده نیستم.

بیت ۳بوَد که یار نرنجد ز ما به خُلقِ کریم / که از سؤال ملولیم و از جواب خجِل

شاید یار با خوی کریمش از ما نرنجد، که از پرسش ملولیم و از پاسخ شرمنده.

بیت ۶تویی که خوب‌تری ز آفتاب و شُکرِ خدا / که نیستم ز تو در رویِ آفتاب خجِل

تو از آفتاب زیباتری و شکر خدا که به خاطر تو در برابر آفتاب شرمنده نیستم.

بیت ۷حجابِ ظلمت از آن بست آبِ خضر که گشت / ز شعرِ حافظ و آن طَبعِ همچو آب خجِل

آب خضر حجاب تاریکی بست، زیرا از شعر حافظ و آن طبع روان مانند آب شرمنده شد.