اگر به کویِ تو باشد مرا مَجالِ وصول

بیت ۱اگر به کویِ تو باشد مرا مَجالِ وصول / رَسَد، به دولتِ وصلِ تو، کارِ من به اصول

اگر مجال رسیدن به کوی تو را داشته باشم، به دولت وصلت کارم به سامان می‌رسد.

بیت ۴کجا رَوَم چه کنم چاره از کجا جویم‌؟ / که گَشته‌ام ز غم و جورِ روزگار مَلول

کجا بروم، چه کنم، چاره را از کجا بجویم؟ که از غم و جور روزگار ملول شده‌ام.

بیت ۶خراب‌تر ز دلِ من غمِ تو جای نیافت / که ساخت در دلِ تنگم قرار‌گاهِ نزول

غم تو جایی خراب‌تر از دل من نیافت، که در دل تنگم منزلگاه ساخت.

بیت ۷دل از جواهرِ مِهر‌ت چو صیقلی دارد / بُوَد ز زنگِ حوادث هر آینه مَصقول

دلی که از گوهر مهر تو صیقل دارد، ناچار از زنگ حوادث پاک و روشن می‌ماند.

بیت ۹به دَردِ عشق بساز و خموش کن حافظ / رموزِ عشق مَکُن فاش پیشِ اهلِ عقول

حافظ، با درد عشق بساز و خاموش باش؛ رازهای عشق را پیش اهل عقل فاش مکن.