مرا می‌بینی و هر دَم زیادَت می‌کنی دَردَم

بیت ۱مرا می‌بینی و هر دَم زیادَت می‌کنی دَردَم / تو را می‌بینم و میلم زیادَت می‌شود هر دَم

مرا می‌بینی و هر دم دردم را بیشتر می‌کنی؛ تو را می‌بینم و هر دم میلم بیشتر می‌شود.

بیت ۲به سامانم نمی‌پرسی، نمی‌دانم چه سر داری / به درمانم نمی‌کوشی، نمی‌دانی مگر دردم؟

حالم را نمی‌پرسی، نمی‌دانم چه در سر داری؛ برای درمانم نمی‌کوشی، مگر دردم را نمی‌دانی؟

بیت ۳نه راه است این که بُگذاری مرا بر خاک و بُگریزی / گُذاری آر و بازم پرس تا خاکِ رَهَت گردم

این راه نیست که مرا بر خاک بگذاری و بگریزی؛ گذری کن و حالم را بپرس تا خاک راهت شوم.

بیت ۴ندارم دستت از دامن، به جز در خاک و آن دَم هَم / که بر خاکم روان گَردی بگیرد دامنت گَردم

دستم از دامنت جدا نمی‌شود جز در خاک؛ و آن دم هم که بر خاکم بگذری، گردم دامنت را می‌گیرد.

بیت ۸تو خوش می‌باش با حافظ، برو گو خصم جان می‌ده / چو گرمی از تو می‌بینم، چه باک از خصمِ دَم سَردم

تو با حافظ خوش باش و بگذار دشمن جان بدهد؛ چون از تو گرمی می‌بینم، از دشمن دم‌سرد چه باک؟