چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشم

بیت ۱چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشم / چرا نه خاکِ سرِ کویِ یارِ خود باشم

چرا در پی عزم دیار خود نباشم؟ چرا خاک سر کوی یار خود نباشم؟

بیت ۲غمِ غریبی و غربت چو بر نمی‌تابم / به شهرِ خود رَوَم و شهریارِ خود باشم

چون غم غریبی و غربت را تاب نمی‌آورم، به شهر خود می‌روم و شهریار خود می‌شوم.

بیت ۴چو کار عمر نه پیداست باری آن اولی / که روزِ واقعه پیشِ نگارِ خود باشم

چون پایان عمر پیدا نیست، بهتر آن است که روز واقعه نزد نگار خود باشم.

بیت ۵ز دستِ بختِ گران‌خواب و کارِ بی‌سامان / گَرَم بُوَد گِلِه‌ای، رازدارِ خود باشم

اگر از دست بخت خواب‌آلود و کار بی‌سامان گله‌ای دارم، رازدار خود باشم.

بیت ۷بُوَد که لطفِ ازل رهنمون شود حافظ / وگرنه تا به ابد شرمسارِ خود باشم

حافظ، شاید لطف ازل راهنما شود، وگرنه تا ابد از خود شرمسار خواهم بود.