من که از آتشِ دل چون خُمِ مِی در جوشم

بیت ۱من که از آتشِ دل چون خُمِ مِی در جوشم / مُهر بر لب زده، خون می‌خورم و خاموشم

من که از آتش دل مانند خم می در جوشم، مهر بر لب زده خون می‌خورم و خاموشم.

بیت ۴حاشَ لِلَّه که نیَم معتقدِ طاعتِ خویش / این قَدَر هست که گَه گَه قدحی می‌نوشم

پناه بر خدا که به طاعت خود اعتقاد داشته باشم؛ همین قدر هست که گاه‌گاه قدحی می‌نوشم.

بیت ۵هست امیدم که علیرغمِ عدو روزِ جزا / فیضِ عَفوَش نَنَهد بارِ گُنَه بر دوشم

امیدوارم که به رغم دشمن، در روز جزا فیض عفو او بار گناه بر دوشم ننهد.

بیت ۶پدرم روضهٔ رضوان به دو گندم بفروخت / من چرا مُلکِ جهان را به جوی نفروشم؟!

پدرم (آدم) باغ بهشت را به دو گندم فروخت؛ من چرا ملک جهان را به جوی نفروشم؟

بیت ۷خرقه‌پوشیِ من از غایتِ دین‌داری نیست / پرده‌ای بر سرِ صد عیبِ نهان می‌پوشم

خرقه‌پوشی من از نهایت دینداری نیست؛ پرده‌ای است که بر سر صد عیب پنهان می‌پوشم.