گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم

بیت ۱گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم / شیوهٔ مستی و رندی نَرَوَد از پیشم

اگر از سرزنش مدعیان بیندیشم، شیوه مستی و رندی از پیشم نمی‌رود.

بیت ۲زهدِ رندانِ نوآموخته راهی به دِهیست / من که بدنامِ جهانم چه صلاح اندیشم؟

زهد رندان نوآموخته راهی به جایی دارد؛ من که بدنام جهانم چه صلاحی بیندیشم؟

بیت ۳شاهِ شوریده‌سران خوان، منِ بی‌سامان را / زان که در کم‌خِرَدی از همه عالم بیشم

مرا بی‌سامان، شاه شوریده‌سران بخوان، زیرا در کم‌خردی از همه عالم بیشترم.

بیت ۵اعتقادی بِنُما و بِگُذَر بهرِ خدا / تا در این خرقه ندانی که چه نادَرویشم

اعتقادی نشان بده و به خاطر خدا بگذر، تا ندانی که در این خرقه چه نادرویشی هستم.

بیت ۷من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس؟ / حافظِ رازِ خود و عارفِ وقتِ خویشم

اگر باده بخورم یا نخورم، با کسی چه کار دارم؟ حافظ راز خود و عارف وقت خویشم.