حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم

بیت ۱حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم / خوشا دَمی که از آن چهره پرده برفکنم

غبار تنم حجاب چهره جان می‌شود؛ خوشا دمی که از آن چهره پرده برافکنم.

بیت ۲چُنین قفس نه سزایِ چو من خوش‌اَلحانی‌ست / رَوَم به گلشنِ رضوان، که مرغِ آن چمنم

چنین قفسی سزاوار خوش‌آوازی چون من نیست؛ به گلشن بهشت می‌روم که مرغ آن چمنم.

بیت ۳عیان نشد که چرا آمدم، کجا رفتم / دریغ و درد که غافل ز کارِ خویشتنم

آشکار نشد که چرا آمدم و کجا رفتم؛ دریغ و درد که از کار خویشتن غافلم.

بیت ۴چگونه طوف کنم در فضایِ عالمِ قدس؟ / که در سراچهٔ ترکیب، تخته‌‌بندِ تنم

چگونه در فضای عالم قدس طواف کنم، که در سراچه ترکیب (دنیا) در بند تنم.

بیت ۶طرازِ پیرهنِ زَرکشم مبین چون شمع / که سوزهاست نهانی درونِ پیرهنم

مانند شمع نقش پیراهن زرکشم را مبین، که سوزهای نهانی درون پیراهنم است.