حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم

بیت ۱حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم / من لافِ عقل می‌زنم، این کار کِی کنم

حاشا که من در فصل گل می را ترک کنم؛ من لاف عقل می‌زنم، این کار را کی می‌کنم؟

بیت ۳از قیل و قالِ مدرسه حالی دلم گرفت / یک چند نیز خدمتِ معشوق و مِی کنم

از قیل و قال مدرسه اکنون دلم گرفت؛ چندی هم خدمت معشوق و می را می‌کنم.

بیت ۴کِی بود در زمانه وفا؟ جامِ مِی بیار / تا من حکایتِ جم و کاووسِ کِی کنم

در زمانه کی وفا بود؟ جام می بیاور تا حکایت جمشید و کاووس کی را بگویم.

بیت ۵از نامهٔ سیاه نترسم که روزِ حشر / با فیضِ لطفِ او صد از این نامه طِی کنم

از نامه سیاه نمی‌ترسم، که روز حشر با فیض لطف او صد نامه مانند آن را درمی‌نوردم.

بیت ۷این جانِ عاریت که به حافظ سپرد دوست / روزی رُخش ببینم و تسلیمِ وی کنم

این جان عاریت را که دوست به حافظ سپرد، روزی رخش را ببینم و به او تسلیم کنم.