آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم

بیت ۱آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم / خاک می‌بوسم و عُذرِ قَدَمَش می‌خواهم

آن‌که مرا مانند خاک راه پامال جفا کرد، خاک را می‌بوسم و عذر قدمش را می‌خواهم.

بیت ۳بسته‌ام در خَمِ گیسویِ تو امّیدِ دراز / آن مبادا که کُنَد دستِ طلب کوتاهم

امیدی دراز در خم گیسوی تو بسته‌ام؛ مبادا که دست طلبم را کوتاه کند.

بیت ۴ذَرّهٔ خاکم و در کویِ توام جای خوش است / ترسم ای دوست که بادی بِبَرَد ناگاهم

ذره خاکم و جایم در کوی تو خوش است؛ ای دوست، می‌ترسم بادی ناگهان مرا ببرد.

بیت ۵پیرِ میخانه سَحَر جامِ جهان‌بینم داد / و اندر آن آینه از حُسنِ تو کرد آگاهم

پیر میخانه سحرگاه جام جهان‌بین به من داد و در آن آینه از زیبایی تو آگاهم کرد.

بیت ۹خوشم آمد که سحر خسروِ خاور می‌گفت / با همه پادشهی بندهٔ تورانشاهم

خوشم آمد که سحر خورشید می‌گفت: با همه پادشاهی، بنده تورانشاهم.